در پایان نور ،

خود را در انعکاس تنهایی می یابم

.و به آغاز خلوت گاه خود می اندیشم،

آنجا که پایانی برای اشک ها و حسرت ها نیست ،

دیوار های تنم ،

 مرا در ازدحام سکوت ِ تنهاییم ،

می فشارند،

ایستاده در فضای خاموش،

 بدون هیچ راهی برای فرار،

 تنها منم ،

 که همه ی وجودم را ،

در انتهای خواب به تماشا می نشینم .

اسفند ماه که شروع میشه ... صدایِ عطرِ بهار ُبه سادگی میشه ؛ شنید... انگار پاورچین، پاورچین با لبخندهای ملیح میاد، تو ایوان ُ از پشتِ پنجره ؛ دست تکان میده ... دقیقه های سرد، پشت سر هم زنجیر میشن ُ نورهای همیشه طلایی، بعد از عبورِ هر ابرِ سفید؛ اونا رو گرمتر میکنن...میشه با همه وجود، تو این هوای آلوده ی شهر ، نفس کشید و بهار را با همه وجود ِ زمینی حس کرد ... اینجا پشتِ پنجره ی همیشه ساکت، میشه بهار ُ حس کرد و به فردا امید بست .

آخر همه ی روزها شب بود

باران تنها یک خاطره شد

و انتهای همه ی دیوارهای کهنگی

آوارگی بود

مسیری نیست

آخرین ایستگاه همان صندلی ست ؛

 با نوازش آرام گهواره ای.

 

 

به آینه خیره میشوم

نگاهِ نافذی پشت ِ مرا می کاود

در شیشه ی چشمانم ؛خیره نیست!

حجم ِ دایره ای محیط

 در قاب ِ چهار گوش ِ آینه

روشن تر از همیشه نیست

پروانه های خیال

حول شمع ِ مطبوع ِ ذهن می چرخند

لبخندِ سکوت

حامل ِ چه خواهد بود؟

در این سردرگمی ِ مجهول ، قطره های عمر میمیرند

و باز لحظه خواهد گذشت

و کاغذی سیاه خواهد شد

و دوباره رد ِ انگشتان ِ انتظار

نگاه و آینه غریبه نیستند ... چه حرفی پشت این نگاه ِ جستجو گر است؟

 

اغلب رویاها در خواب های طلایی تجلی پیدا میکنند و فکرِ آشفته و بیمارگونه ی کسی را از شهرِ دود و آهن به لحظه های پروانه ای می کشاند ... دویدن و نرسیدن در حالیکه ما ردای عشق بر تن می کنیم  اما بی رنگتر از نور انقدر روشن خواهیم بود که وقت بیداری فراموش می کنیم خواب بوده ایم و به دنبال یک رویا در بیداری می دویم و هرگز رویا جامعه ی حقیقت نخواهد پوشید .

 

 

 

 

 

 

 

دوایر چرخ می زنند هنوز مثل تمام این سالها

در خلع گم نشده ای

زیر سایه های  بلند قامت ِ درختان ِ پیر ایستاده ای

خانه همان خانه است

خورشید

ابر

اسمان

جاده

همان است

اما من ذغالی تر از روزهای پیشین

در فرصت افق

ایستاده ا م

گام هایم خسته از نرسیدن

و چشمهایم خیره به انتهاست

 

راستی

 

چشمانم کم سو شده اند

 

نمی بینم میــــایی یا میـــــروی